บทที่ 53 หงส์ขอพญาอินทรี

เสียงบรรเลงพิณโบราณอันไพเราะดังขึ้น ญาณิดาค่อยๆ ดื่มด่ำไปกับท่วงทำนองนั้น

เจ้าคุกกี้ที่อยู่ในอ้อมแขนของเธอก็หมอบลงบนขาของเธออย่างเงียบๆ ดวงตากลมโตจ้องมองเจมส์ไม่กะพริบ

ท่วงทำนองเริ่มต้นนั้นเบาสบายและผ่อนคลาย ราวกับหญิงสาวที่กำลังเดินเล่นอยู่ริมลำธาร ในหุบเขาที่เงียบสงบ เป็นอิสระและตามใจ

ค่อยๆ เปลี่ย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ